Διηγήματα και ποιήματα του έχουν βραβευτεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, έχουν εκδοθεί σε συλλογικούς τόμους και δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες.

Το πρώτο του μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει εντός του 2022 από τις εκδόσεις Ιωλκός.

Είχαμε την τιμή και τη χαρά να φιλοξενήσουμε το Γιάννη σε ένα από τα σπίτια μας όπου και έγραψε το αφήγημα του  με τίτλο «Τσιρίγο» το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό ταξιδιωτικής αφήγησης για το 2021 που πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Πανόραμα!

Η τόσο μικρή αλλά τόσο ενδιαφέρουσα χώρα μας η ΕΛΛΑΔΑ μπορεί να μας εκπλήξει και ταυτόχρονα να μας μαγέψει με το φυσικό της πλούτο, την ιστορία και τους δημιουργικούς κατοίκους της.
Δώστε στις λέξεις εικόνες, συναισθήματα, μηνύματα…
1000 λέξεις ….. μια εικόνα

1ο Βραβείο – ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΛΥΒΩΤΗΣ «Τσιρίγο»

Σπρώχνω με τα χέρια το ποδήλατο στην ανηφόρα. Δεν έμεινε πολύ ακόμη ως το Χερουλάκι· μετά το μοναστήρι θα πιάσω τον δρόμο προς το Μελιδόνι και θα ανέβω επιτέλους στο ποδήλατο. Σε είκοσι λεπτά θα ‘μαι στη θάλασσα, γυμνός και ολομόναχος, με το ιδρωμένο μου κεφάλι κάτω από το μαγιάτικο νερό. Σηκώνω ψηλά το βλέμμα να δω τη θέα προς την άγρια λοφοπλαγιά του Βάνη που κατεβαίνει από τους ψηλούς βράχους του βουνού και σβήνει απότομα στη θάλασσα, ακριβώς μπροστά από το Καραβονήσι, τη Στρογγυλή και τη Λυδία – τις τρεις βραχονησίδες με τα τυλιγμένα στη βάση τους αφρισμένα σκοινιά. Πότε πέρασαν κιόλας δεκατρείς μέρες; Αύριο τέτοια ώρα θα ‘ρθει ο Γιώργος –ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που μένω, εδώ στα Κύθηρα, στην ερημιά του Βάνη– να με περιμαζέψει και να μ’ αφήσει στο αεροδρόμιο του νησιού. Δεκατρείς μέρες έχω να ανταμώσω ανθρώπους· καθόλου δε μου ‘λειψαν. Μάη μήνα δε συναντάς ψυχή σ’ αυτό το δυτικό τμήμα του Τσιρίγου –ενετική ονομασία των Κυθήρων–, παρά μονάχα όσους αθόρυβα τη θάλασσα διασχίζουν μες στα εμπορικά πλοία της Μεσογείου. Ίσως κάπου εδώ γύρω, στο νησί της Κυθέρειας Αφροδίτης, ήρθαν να χαρούν τις πρώτες τους ερωτικές βραδιές ο Πάρης και η Ωραία Ελένη, αμέσως μετά τη φυγή από τη Σπάρτη. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν, μερικές χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο Παναγιώτης και η Ιφιγένεια –οι δύο μου γονείς– οι οποίοι, μακριά απ’ όλους, κρύφτηκαν ενωμένοι στη σκιά ενός δέντρου, στην ασφάλεια του κίτρινου αντίσκηνου, στην αγκαλιά της πολύχρωμης αιώρας. Ίσως γι’ αυτό –με αφορμή την ανάγκη μου να απομονωθώ για χάρη του σκαριφήματος του επόμενου μυθιστορήματός μου– επιστρέφω, τριάντα τέσσερα χρόνια αργότερα, στον τόπο του «εγκλήματος», φιλοπερίεργος μήπως μπορέσω να διαισθανθώ εκείνη την πρώτη, τρυφερή στιγμή της ίδιας μου της ύπαρξης, μήπως αφουγκραστώ απερίσπαστος τον εσωτερικό ψίθυρο, μακριά από τον θόρυβο της μικροαστικής μου καθημερινότητας.
Στερεώνω το χέρι στο μέτωπό μου, προσπαθώ να εντοπίσω στο βάθος το σπίτι που μένω, ή έστω τα γύρω από το δικό μου σπίτια – άδεια αυτή την εποχή. Σ’ αυτά «ζουν» οι φίλοι μου, εγώ τους «εγκατέστησα» στα γύρω σπίτια μπας και ξεγελάσω τη μοναξιά, ειδικά κατά την ώρα του δειλινού, τότε που το δροσερό αεράκι λογομαχεί με το χαμηλωμένο ραδιόφωνο. Απέναντι, ο ορίζοντας χαράχτηκε μάλλον με μολύβι, άλλοτε καλοξυσμένο σαν ακίδα κι άλλοτε αδρό, γεμάτο συναισθήματα. Ο ήλιος είναι ακόμα ψηλά, έχει δυο–τρεις μέρες που δυνάμωσε ξαφνικά και δε συγχωρεί τους παραστρατημένους πεζοπόρους. Τον χαίρομαι έτσι όπως πέφτει κατακόρυφα στη γαληνεμένη θάλασσα δημιουργώντας αντανακλάσεις που θυμίζουν πλήθος έμβιων όντων που πάλλονται, χειροκροτούν, ζητωκραυγάζουν. Στα Κύθηρα ήρθα άνοιξη, με κλειστά παράθυρα το βράδυ, μάζεμα μέσα από νωρίς, δροσερούς αέρηδες, περαστικά σύννεφα και μακρυμάνικες μπλούζες, και φεύγω καλοκαίρι, μες στο αδιατάραχτο μπλε του ουρανού και της θάλασσας, το εκτυφλωτικό φως, την ακινησία του αέρα, την εικοσιτετράωρη γύμνια, τις ξεκλείδωτες πόρτες, τη μεσημβρινή ραστώνη και τη σιγαλιά του ηλιοβασιλέματος. Δεν υπάρχει καλύτερη περίοδος να επισκεφτείς έναν τόπο πέρα από το μεταίχμιο δύο εποχών, η αλλαγή στο τοπίο με συμπαρασύρει προς ένα καλύτερο αύριο.
Η αυλόπορτα του μοναστηριού στο Χερουλάκι είναι κλειδωμένη. Δεν αναζητώ το κλειδί στις γύρω γλάστρες, προτιμώ να ανέβω στην καυτή σέλα και να κατηφορίσω προς τη θάλασσα. Φτάνω στο Μελιδόνι –τι όμορφο όνομα! κρατάει μέσα του κάτι από μέλι και ηδονή– και ορμάω κατευθείαν στο παγωμένο σεντόνι της θάλασσας, κάπου μεταξύ Αιγαίου και Ιόνιου πελάγους. Δυστυχώς, δεν είμαι μόνος. Μια μπουλντόζα στρώνει άμμο στην παραλία για τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες της σεζόν. Οι μέρες
της αθωότητας φτάνουν στο τέλος τους. Βγαίνω έξω, στεγνώνω πάνω σε έναν βράχο και παίρνω –ηττημένος και απογοητευμένος– τον δρόμο της επιστροφής. Τουλάχιστον θα φτάσω νωρίς στο σπίτι, πριν από το τελευταίο ηλιοβασίλεμα. Στην κορυφή της διαδρομής με υποδέχεται η «προβέντζα», ο ανοιξιάτικος δυτικός άνεμος που έχει αγκαλιάσει την περιοχή του Βάνη και τα γύρω βουνά με εύπλαστα κομμάτια ομίχλης. Σταματάω στην άκρη του δρόμου να μαζέψω φασκόμηλο για να το σκορπίσω ανάμεσα στα ρούχα της βαλίτσας. Διαλύω μερικά φύλλα τρίβοντάς τα στα χέρια μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα μέσα απ’ τις παλάμες· αρχέγονη σκοτοδίνη, ίδια με κείνη που ένιωσαν όλοι οι λαοί που πέρασαν από δω: Μινωίτες, Φοίνικες, Αργείοι, Βυζαντινοί, Ενετοί, τόσοι και τόσοι άλλοι.
Λίγο πριν φτάσω στο σπίτι, ο ουρανός αφήνει να πέσει μια ευγενική, ανεπαίσθητη βροχή, χωρίς όμως να το στρώσει. Η μοναδική βροχή που είδα στο νησί – γλυκός αποχαιρετισμός. Αφήνω το ποδήλατο στη σκιερή πλευρά του σκίνου και περπατάω στον παρακείμενο ελαιώνα. Η κίνηση με το ποδήλατο, ή με το αυτοκίνητο, αφαιρεί από το τοπίο την έννοια του χρόνου, τούτη την τόσο απαραίτητη προέκταση της περπατησιάς. Το μάτι μου πέφτει απέναντι, στο λευκοντυμένο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του Κρασσά και στην ημικυκλική πέτρινη σκάλα του που αγκαλιάζει το φρύδι του πρασινόγκριζου γκρεμού. Πρέπει να γυρίσω σπίτι, να προετοιμαστώ για την τελευταία πράξη του έργου. Ο συνομήλικος Γιώργος μού ‘φερε κρασί, λάδι και τσίπουρο παραγωγής του. Φθονώ το έργο των χεριών, του μυαλού και των ενστίκτων του.
Δεκατρία ηλιοβασιλέματα, όλα διαφορετικά μεταξύ τους, όλα σχεδόν την ίδια ώρα, όλα βουτούν μέσα στη θάλασσα και όλα διαρκούν όσο δυο τραγούδια και ένας στεναγμός. Ευλογία το βύθισμα του ήλιου μέσα στο νερό, το βάπτισμα του πυρός –κυριολεκτώ– της επερχόμενης νύχτας. Απόλαυση να περπατάς ξυπόλητος πάνω στις πέτρινες πλάκες της βεράντας την ώρα της δύσης. Ο ήλιος που φεύγει αφήνει το ίχνος του στο ύστατο καταφύγιό του. Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα ήταν διπλό. Έδυσε πρώτα μες στα σύννεφα και έπειτα βγήκε πάλι –σαν τα ανκόρ των συναυλιών– λίγο πάνω από τον ορίζοντα. Ορισμένοι στέρφοι βράχοι, κάτω από τον ευδιάκριτο δίσκο του ήλιου, εξέχουν της υδάτινης επιφάνειας. Τα κύματα που σκάνε με δύναμη πάνω τους μοιάζουν με μικρούς άσπρους καβαλάρηδες που προσπαθούν να ανέβουν –ανεπιτυχώς– στα άλογά τους. Σε ένα τέτοιο άλογο θέλω να ανέβω κι εγώ, να πάρω τον δρόμο για τ’ ανικανοποίητα κι άσβεστα πάθη μου, να πάψω να ‘μαι ακύθηρος – ο στερούμενος θελγήτρων άνθρωπος.
Νύχτωσε, τραβάω τις κουρτίνες των παραθύρων στην άκρη, να μπαίνει ανεμπόδιστα το ρίγος του μισοφέγγαρου σκοταδιού. Τα ανύποπτα κελαηδίσματα αλαφραίνουν ευτυχώς τη βαριά ατμόσφαιρα και μου θυμίζουν εκείνο που ‘χα διαβάσει κάπου: ότι οι περαστικές στερήσεις και οι μικρές λύπες είναι το αλάτι της ζωής. Να θυμηθώ αύριο, λίγο πριν έρθει ο Γιώργος, να τραβήξω μια φωτογραφία, το μοναδικό αυτοπορταίτο των τελευταίων δεκατριών ημερών. Να καθίσω πάνω στο πεζούλι της βεράντας, μπροστά στον καθαρό ορίζοντα και τον ανοιχτόμυαλο ουρανό. Ναι, θέλω να αποτυπώσω την παρουσία μου, εδώ, στην άκρη της γης. Εξάλλου, δεν υπάρχει κανένα μέρος στον κόσμο –ακόμα και στην πιο άγρια έρημο– απ’ όπου μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου.
[Κύθηρα, 17 – 30 Μάη 2021]

https://www.yannispolivotis.com

https://www.elliniko-panorama.gr/news/39/37/apotelesmata-diagwnismou-taksidiwtikis-afigisis.html

The post “Δεκατρία ηλιοβασιλέματα, όλα διαφορετικά μεταξύ τους, όλα σχεδόν την ίδια ώρα, όλα βουτούν μέσα στη θάλασσα και όλα διαρκούν όσο δυο τραγούδια και ένας στεναγμός.” 1ο βραβείο για τον Γιάννη Πολυβώτη με ένα εξαιρετικό κείμενο για το ταξίδι του στα ΚΥΘΗΡΑ ! appeared first on Skinos Houses - Κύθηρα - Ελλάδα.

Είναι μια κατάσταση, ένας τρόπος ζωής, μια φιλοσοφία αν θέλετε. Δεν είναι τυχαίο ότι έγιναν τραγούδι, αλλά και εμβληματικός τίτλος ταινίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Τα Κύθηρα είναι συνυφασμένα με μια αίσθηση ταξιδιού έξω από τα συνηθισμένα, έξω από την πεζή πραγματικότητα, δίνουν την εντύπωση ενός μακάριου, αγέραστου, παραμυθένιου νησιωτικού τόπου, όπου όλα τα θαύματα είναι πιθανά.

Αυτός είναι ο λόγος ότι πολλοί έλληνες και ξένοι ταξιδιώτες πιάνονται στην ονειροπαγίδα των Κυθήρων και από επισκέπτες γίνονται κάτοικοι! Ας δούμε τα συστατικά της μαγείας αυτού του ακαταμάχητου νησιού!

Το νησί που γέννησε την Αφροδίτη
Ο πρωτογενής μύθος θέλει την Αφροδίτη να έχει γεννηθεί στους αφρούς της θάλασσας των Κυθήρων, στο σταυροδρόμι της Μεσογείου από την δύση προς την ανατολή. Η σύνδεση με την επίσης μαγική Κύπρο, μάλλον δείχνει ότι ο μύθος μεταφέρθηκε μαζί με ναυτικούς που ένωναν πολιτισμικά και εμπορικά τα δύο νησιά. Τα Κύθηρα κατοικούνται από την νεολιθική περίοδο, έχοντας αναπτύξει έναν πολύ σημαντικό πολιτισμό.

Το σπήλαιο Χουστή, στο Διακόφτι επίσης, αλλά και η περιοχή της Παλαιόπολης φιλοξενούν ευρήματα που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ζωής από την βαθιά αρχαιότητα, εδώ και 6.000 τουλάχιστον χρόνια, ενώ είναι σίγουρο πως αποτέλεσαν σημαντικό σταθμό της μινωικής αυτοκρατορίας. Στο Βουνό, στον μυστηριακό Άγιο Γεώργιο, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ίχνη σημαντικού ορόσημου, δηλαδή μινωικού ιερού κορυφής το οποίο ταυτόχρονα λειτουργούσε ως φάρος και ως παρατηρητήριο, γεγονός που το έκανε πολύ σημαντικό ακόμα και στα δύσκολα βυζαντινά χρόνια της πειρατείας – τα Κύθηρα ένιωσαν για τα καλά την δύναμη του περίφημου Κοκκινογένη, του Μπαρμπαρόσα, ο οποίος πέρασε από εδώ το 1837, και ο αφανισμός που επέφερε κράτησε δυόμιση αιώνες.

Ονειρεμένες παραλίες

Οι παραλίες των Κυθήρων αποτελούν ένα ολόκληρο ξεχωριστό κεφάλαιο. Είναι τόση και τέτοια η ποικιλία της ακτογραμμής, που δεν την χωράει ο νους! Πολλές από αυτές είναι κοσμικές, με όλες τις ανέσεις που ζητάει ο ταξιδιώτης, ενώ άλλες είναι μυστικές, κρυμμένες σε ενάλια βραχώδη σχίσματα ή προφυλαγμένες διακριτικά πίσω από ένα καταπράσινο πέπλο δέντρων. Το Καψάλι για παράδειγμα στα νότια είναι πολυσύχναστο, ενώ η βοτσαλωτή παραλία Σπαραγαρίο, πολύ κοντά στο χωριό Καψάλι, έχει δύσβατη πρόσβαση, που απαιτεί λίγη αναρρίχηση για να κερδίσει κάποιος ως έπαθλο τα μοναδικά νερά της.

Η αφανής και πανέμορφη Κυριακουλού είναι προσβάσιμη μόνον με σκάφος, και αξίζει να την ανακαλύψετε, τα εντυπωσιακά βράχια και τα βαθιά της νερά είναι απίστευτης ομορφιάς! Ο Χαλκός, κοντά στον Κάλαμο, είναι η χαρά του party animal, καθώς με τα πολύβουα, νεανικά μπαράκι επάνω στο κύμα, το καλοκαίρι μοιάζει με με ατέλειωτη γιορτή.

Η επίσης νότια και κοντινή Βρουλέα από την άλλη, αποτελεί το ιδανικό καταφύγιο για διανυκτέρευση και χαλάρωση κάτω από τον έναστρο ουρανό, που μοιάζει να φιλάει την θάλασσα. Η Φυρή Άμμος, με την πολυσύχναστη σπηλιά, τις ξαπλώστρες, τις ομπρέλες, τα σνακ μπαρ και τα πολύ όμορφα χρώματα των νερών είναι από τις πιο αγαπημένες όλων των ταξιδιωτών, όπως και η Κομπονάδα, με την ρομαντική ατμόσφαιρα. Η Βλυχάδα από την άλλη είναι απομονωμένη, με βαθιά νερά και λεπτά βότσαλα που μοιάζουν έργα τέχνης!

Το Καλαδί προσφέρεται για πανέμορφες βουτιές και είναι στα ανατολικά του νησιού, και η Λίμνη Παλαιόπολης θα σας μαγέψει! Η πρόσβαση γίνεται μέσα από την κοίτη του ποταμού, η παραλία έχει και άμμο και βότσαλα, ενώ τα νερά είναι βαθιά και κατάλληλα για καταδυτικές ανακαλύψεις. Το κοσμαγάπητο Διακόφτι, στα βορειοανατολικά, με τα γραφικά ταβερνάκια στο κύμα προσφέρεται για long day απολαύσεις και χαλάρωση, ενώ η κοντινή και πανέμορφη Λίμνη Κακιάς Λαγκάδας προσφέρεται για διανυκτέρευση με την παρέα σας. Η Λαγκάδα, κοντά στον πολύ γραφικό οικισμό της Αγίας Πελαγίας, αποτελεί τόπο συνάντησης κοσμικών αλλά και γενικά όσων λατρεύουν τα Κύθηρα.

Η Λορέτζου, στα βόρεια της Αγίας Πελαγίας, είναι παράξενη, με κόκκινα βότσαλα να της χαρίζουν μοναδική φυσιογνωμία, ενώ είναι ερημική και κατάλληλη για να νιώσετε την δύναμη της θάλασσας των Κυθήρων. Κόκκινη άμμο, έχει και η Φυρή Άμμος, που είναι πολυσύχναστη και αγαπημένη. Το Καλαμίτσι, οι ερημικοί και ειδυλλιακοί Φούρνοι, ο Άγιος Νικόλαος με το συνταρακτικό ηλιοβασίλεμα, όπως και ο Ρούτσουνας, ο Άγιος Λευθέρης στα δυτικά, η παραλία Λυκοδήμου με την ρομαντική σπηλιά της, ο Λιμνιώνας με τα ρηχά, ζεστά νερά, τα Λιμνάρια, το Μελιδόνι, η Φελωτή, και πραγματικά, άπειρες άλλες, αποτελούν τον παράλιο θησαυρό των Κυθήρων. Κάθε παραλία και ένας ολόκληρος κόσμος, οι επιλογές είναι αμέτρητες.

Ο μυστικός κόσμος των σπηλαίων στα Κύθηρα

Tα Κύθηρα έχουν πολύ σημαντικά και εντυπωσιακά σπήλαια, που αποτελούν πόλο έλξης για τους λάτρεις της ομορφιάς της γης. Το σπήλαιο Αγίας Σοφίας Μυλοποτάμου – κοντά στο ομώνυμο χωριό – είναι πολύ εντυπωσιακό, με σπουδαίους σταλακτίτες και σταλαγμίτες, ενώ υπάρχου και δύο άλλα σπήλαια αφιερωμένα στην Αγία Σοφία, επίσης με μικρά, γραφικά εκκλησάκια στην είσοδό τους, η Αγία Σοφία Καλάμου και το Σπήλαιο Αγίας Σοφίας στην Αγία Πελαγία. Το σπήλαιο Χουστή όπως και το Καταφυγάδι, εκτός από την μεγάλη τους ωραιότητα, που αποτελεί σαφώς θέλγητρο για τον ταξιδιώτη, είναι και πολύ σπουδαία από αρχαιολογική άποψη, καθώς υπάρχουν ευρήματα προϊστορικής, κλασικής και ρωμαϊκής χρήσης των σπηλαίων αυτών ως κατοικίες και λατρευτικοί – αποθηκευτικοί χώροι. Αν υπολογίσουμε και το δίκτυο των ορεινών οικισμών, αλλά και το μοναδικό τοπίο που δημιουργεί ο καταρράκτης της Νεράιδας, στην καρδιά των Κυθήρων, η ενδοχώρα του νησιού ανταγωνίζεται επάξια τους παραλιακούς θησαυρούς του!

Παναγία Μυρτιδιώτισσα η προστάτιδα των Κυθήρων

Η Μονή βρίσκεται δυτικά στα Κύθηρα και είναι χτισμένη κοντά στη θάλασσα σε πευκόφυτη περιοχή. Πρόκειται για το πνευματικό κέντρο των Κυθήρων και ο ναός της είναι αφιερωμένος στην Παναγία την Μυρτιδιώτισσα που θεωρείτε η προστάτιδα των Κυθηρίων. Η εικόνα βρέθηκε από ένα βοσκό τον 13ο αιώνα στην περιοχή Μυρτίδια που ονομάζονταν έτσι από τις πολλές μυρτιές που έχει η περιοχή. Στην θέση εύρεσης της εικόνας ο πτωχός βοσκός έχτισε ένα μικρό εκκλησάκι και στην περιποίησή του αφιέρωσε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Μετά τον θάνατο του ευσεβούς βοσκού, την περιποίηση του μικρού ναού της Μυρτιδιώτισσας ανέλαβε ο μοναχός Λεόντιος ο οποίος με την χρηματική βοήθεια των Κυθηρίων μεγάλωσε λίγο το αρχικό εκκλησάκι και έκτισε γύρω του μερικά κελιά για την φιλοξενία των προσκυνητών. Όμως το πλήθος των προσκυνητών από διάφορα μέρη δημιούργησε την ανάγκη ενός μεγαλύτερου ναού και έτσι ξεκίνησε οι οικοδόμηση του σημερινού ναού.

Αγία Μόνη Κυθήρων

Βρίσκεται στα δυτικά και κεντρικά του νησιού και είναι χτισμένη στην κορυφή βουνού, προσφέροντας πανοραμική θέα στο Μυρτώο πέλαγος που κόβει την ανάσα. Ο ναός της Μονής είναι αφιερωμένος στην Παναγία και κτίστηκε το 1840 με την βοήθεια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος είχε τάξη στην Παναγία ότι εάν νικούσε η επανάσταση του 1821 κατά των τούρκων, θα επέστρεφε στο νησί και θα βοηθούσε στην ανοικοδόμηση του ναού, που γιορτάζει του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου.

Το Φανάρι των Κυθήρων

Ο φάρος του Μουδαριού βρίσκετε στο βόρειο άκρο των Κυθήρων στο ακρωτήρι Σπαθί. Κατασκευάστηκε το 1857 από τους Άγγλους και είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα με ύψος 25 μέτρα. Η θέα από τον φάρο είναι υπέροχη, με την Πελοπόννησο να απλώνετε πανοραμικά και μεγαλόπρεπα, καθώς ο μεγάλος αριθμός με τα διερχόμενα καράβια από το σημαντικό αυτό πέρασμα. Η πρόσβαση γίνεται από την Πλατειά Άμμο και το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μήκους περίπου 400 μέτρων είναι μονοπάτι.

Τοπικά Προϊόντα

ΜΕΛΙ
Το θυμαρίσιο μέλι είναι από τα καλύτερα σε ποιότητα σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν αρκετοί παραγωγοί στο νησί και έχουν σαν κύρια ασχολία τους το μέλι. Έχει συσταθεί μάλιστα ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Κυθήρων που σκοπό έχει την στήριξη των παραγωγών τη βελτίωση του προϊόντος την τυποποίηση και την αύξηση της παραγωγής. Μπορείτε να αγοράσετε μέλι από το Συνεταιρισμό αλλά και τους ίδιους τους παραγωγούς. Επειδή η παραγωγή του είναι σχετικά μικρή, η τιμή του κυμαίνεται σε πιο υψηλά επίπεδα από το μέλι που διατίθεται στην αγορά.

ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ
Το λάδι είναι το βασικότερο προϊόν του Κυθήριου αγρότη. Στα Κύθηρα θα δείτε πολλές εκτάσεις με ελαιώνες. Η ελιά ευδοκιμεί στο νησί λόγω του καλού κλίματος και η ποικιλία είναι η «κορωνέικη». Υπάρχουν δύο αγροτικοί συνεταιρισμοί παραγωγής.

ΚΡΑΣΙ
Οι Τσιριγώτες έχουν να λένε για το κρασί τους. Θα τύχει να βρεθούν παρέα φίλοι και γνωστοί να κάτσουν στο τραπέζι και θα αρχίσουν να παινεύονται ο καθένας για το δικό του κρασί, να συγκρίνουν και στο τέλος να αποσύρονται όλο χαρά και ζάλη! Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται στα Κύθηρα είναι πετρολανός, ροδίτης, αρικαράς κ.α. Το κρασί συνήθως έχει χρώμα λευκό ή ροζέ. Στα Μητάτα γίνεται κάθε καλοκαίρι η γιορτή του Κρασιού.

ΑΛΛΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
Οι Κυθήριοι παράγουν επίσης τυρί, παξιμάδια και παραδοσιακά γλυκά. Στις αγορές του νησιού μπορείτε επίσης να προμηθευτείτε αρωματικά βότανα, αμύγδαλα, αχλάδια σε διάφορες ποικιλίες και άλλα

ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
Η βιολογική γεωργία προωθείται τελευταία ως εναλλακτική άποψη στη διατροφή του σύγχρονου ανθρώπου. Τροφές απαλλαγμένες από τη χρήση φαρμάκων και λιπασμάτων είναι απόλυτα ασφαλείς για την υγεία. Στα Κύθηρα έχει συσταθεί τα τελευταία χρόνια η Ένωση Βιοκαλλιεργητών Κυθήρων . Τα προϊόντα των βιοκαλλιεργητών πιστοποιούνται από τον Οργανισμό Πιστοποίησης και Ελέγχου Βιολογικών Προϊόντων «ΔΗΩ».  Τα βιολογικά προϊόντα έχουν υψηλές τιμές λόγω της ποιότητάς τους και γι αυτό οι παραγωγοί στρέφονται όλο και πιο πολύ στη βιολογική γεωργία. Βιολογικά προϊόντα θα βρείτε σε επιλεγμένα σημεία των Κυθήρων.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΖΩΗ
Η κυθηραϊκή γη είναι άγονη και η αγροτική παραγωγή φτωχή. Είναι ίσως κι ο πιο σημαντικός λόγος που ανάγκασε πολλούς στη μετανάστευση του 20ου αιώνα. Κάποτε καλλιεργούνταν οι περισσότερες εκτάσεις του νησιού, ενώ ο πληθυσμός άγγιζε τις 10.000. Γι αυτό όπου κι αν κοιτάξεις στο νησί θα παρατηρήσεις ότι η γη είναι χωρισμένη από πετρότειχους. Οι περισσότερες εκτάσεις σήμερα είναι χέρσες.
Παρόλα αυτά παραμένουν ακόμη και σήμερα αρκετοί που ασχολούνται με τα γεωργικά. Μάλιστα η προώθηση της Βιολογικής Γεωργίας και των προγραμμάτων του κράτος (π.χ. αγροτουρισμός) έχει ωθήσει νέους να ασχοληθούν με την αγροτική παραγωγή που καθίσταται πλέον πιο επικερδής. Επίσης η χρήση νέων τεχνολογιών στον αγροτικό τομέα προστατεύει περισσότερο την παραγωγή.

Στα Κύθηρα δραστηριοποιούνται σήμερα δύο αγροτικοί συνεταιρισμοί για την παραγωγή λαδιού, ένας μελισσοκομικός και ένας βιολογικής καλλιέργειας. Τις προσπάθειες των αγροτών στηρίζει και ενισχύει η Αναπτυξιακή Εταιρεία Κυθήρων.

https://visitkythera.com

The post Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα… Κύθηρα, δεν είναι απλά ένα πανέμορφο νησί, με κρυφές ομορφιές -Eίναι ένας τρόπος ζωής -Δεν είναι τυχαίο ότι έγιναν τραγούδι appeared first on Skinos Houses - Κύθηρα - Ελλάδα.

Του Ε. Π. Καλλίγερου

Ένα γραφικό εκκλησάκι των Κυθήρων βρίσκεται σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα βράχο, λίγα μέτρα ψηλότερα από τη θάλασσα, στην περιοχή  Μαύρος Βράχος  ΝΔ της Μυρτιδιώτισσας.

Τα τελευταία χρόνια, όταν, με την επιμέλεια της επιτροπής της Μυρτιδιώτισσας, τσιμεντοστρώθηκε ο δρόμος προς το ναό η περιοχή προσελκύει πολλούς πολίτες για έναν ιδιαίτερο λόγο. Το ηλιοβασίλεμα από εκεί είναι υπέροχο και τύφλα να έχει η Σαντορίνη, όπως λένε οι λάτρεις του που απολαμβάνουν με κάθε ευκαιρία.

Μέχρι λίγες δεκαετίες πριν στο εκκλησάκι έφταναν μόνο οι κυνηγοί, καθώς το μέρος είναι από τους καλλίτερους κυνηγότοπους. Τώρα και τα θηράματα είναι λίγα και ο τόπος εύκολα προσβάσιμος. Στον εσπερινό και στη γιορτή του Αγίου Νικολάου το Δεκέμβρη μαζεύεται αρκετός κόσμος.

Σύμφωνα με την παράδοση, ένας καπετάνιος ενός μικρού πλοίου φορτωμένου με κρασιά, ονόματι  Νικόλαος Κασιμάτης  (το όνομά του αναφέρεται στην αφιερωματική επιγραφή), κινδύνευσε να πνίγει σε μεγάλη φουρτούνα και παρακάλεσε τον Άγιο της θάλασσας να τον σώσει και εκείνος που έκανε ένα εκκλησάκι στη μνήμη. του, εκεί, στον απότομο βράχο. Το τάμα του το άκουσε ο άγιος, το πλοίο σώθηκε και ο καπετάνιος, πιστός στον όρκο του, έχτισε το εκκλησάκι, αλλά, αντί για νερό που δεν υπήρχε για να κάνει τη λάσπη, χρησιμοποίησε κρασί από το φορτίο του πλοίου και για το λόγο αυτόν. το εκκλησάκι ονομάστηκε Κρασάς  . Ακριβής ή όχι η παράδοση αυτό λέει και το εκκλησάκι βρίσκεται εκεί από το 17 ^ο  αι.

Μερικοί έλεγαν παλαιότερα ότι, όποιος έμπαινε μέσα στο ναΐσκο ένοιωθε στα ρουθούνια του μία μυρουδιά κρασιού. Αν ξεφύγουμε λίγο από όσα αναφέρουν οι παραδόσεις, που για κάποιους λόγους μοιάζουν σε πολλά μέρη της χώρας μας, μπορούμε να αναφέρουμε λίγα πράγματα, χωρίς φυσικά να γνωρίζουμε αν μόνο οι χτίστες χρησιμοποίησαν κρασί για να μαλάξουν τη λάσπη.

Πρώτα, το μέρος που είναι χτισμένο ο ναός είναι αρκετά πάνω από τη θάλασσα σε μέρος δεν υπάρχει, ούτε χώρος, υποτυπώδης έστω, για να προσεγγίσει πλοίο ή βάρκα, ούτε το κάθε υποτυπωμένο μονοπάτι για να ανέβει επάνω βαρέλια και μάλιστα γεμάτα.

Δεύτερον, στο μοναδικό παλιό έγγραφο που αναφέρει το ναΐδριο, στον κώδικα του επισκόπου  Νεκταρίου Βενέρη  του 1697, αναφέρεται το εκκλησάκι ως εξωμόνιο, χωρίς να γίνεται αναφορά σε προσωνύμιο «Κρασάς», όπως γίνεται για άλλα ναΐδρια.

Και τρίτον, η παράδοση για χτίσιμο ναών με λάσπη, στην οποία αντί για νερό χρησιμοποιήθηκε κρασί, υπάρχει σε πολλά μέρη της Ελλάδος, χωρίς ασφαλώς αυτό σημαίνει ότι η μέθοδος αυτή δεν χρησιμοποίησε σε πολλά μέρη. Είναι γνωστές πολλές περιπτώσεις, αναφέρουμε δε τον  Άγιο Γεώργιο τον Κρασά στα Νενητούρια της Χίου  και την Κρασοπαναγιά  στα Μέθανα .

Και τα δύο μέρη είναι ευχάριστα από τη θάλασσα, αλλά με μεγάλες δυσκολίες από τη στεριά. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις. Όμως, αληθινή ή όχι η παράδοση δεν παύει να είναι παράδοση κι εμάς μας αρέσουν οι παραδόσεις, όταν το μυαλό μας θέλει να ξεκουραστεί και να ρομαντζάρει το βλέμμα μας σε νοσταλγικές αναζητήσεις στα βάθη του γαλάζιου πελάγου, που αντικρίζει όποιος πάει στο δικό μας …Κρασά. Κι αν δεν χτίστηκε ο ναός με κρασί, εμείς εκεί, εκτός από τη θεία μέθεξη της περιοχής, …μεθάμε με το αθάνατο ρομαντικό πνεύμα που μας θυμίζει η γύρω θάλασσα κι ο άγιος της.

Δυστυχώς, παρά το ρομαντισμό του κειμένου, η παραδοσιακή μας ανακατωσούρα στις χιλιάδες φωτογραφίες του αρχείου μας δεν επέτρεψε να βρούμε ένα ηλιοβασίλεμα στον Κρασά, που σίγουρα είχαμε κι έτσι το δανειστήκαμε! Παρά ταύτα, οι πολλές μας επισκέψεις στο χώρο μας δίνουν την ευκαιρία να δείξουμε σε όλες τις πόσες ώρες γωνιές έχει αυτός ο τόπος.

Προς το γνωρίσετε ένα μέρος στο οποίο δεν έχουν πάει ακόμα πολλοί Τσιριγώτες και περάστε από το παρόν κάποιο ηλιοβασίλεμα που δεν σας προσφέραμε εδώ. Θα μας θυμηθείς και θα μακαρίσεις τη μνήμη του κτήτορα του ναού, άσχετα αν …έτσουξε τη λάσπη με το πολύτιμο κρασί του για να κάνει σπονδή στον άγιο που τον έσωσε ή, απλά, κάποιος μεταγενέστερος έβγαλε την ιστορία και για τον δικό μας Κρασά. Εμάς πάντα μας αρέσει…

The post Άγιος Νικόλαος Κρασάς.Με το μάτι στο απέραντο γαλάζιο. appeared first on Skinos Houses - Κύθηρα - Ελλάδα.